Σχετικά με το FlowSaga

Γιατί έφτιαξα το FlowSaga

Την πρώτη φορά που χρησιμοποίησα την επέκταση Flow κάποιου άλλου, την κοίταζα δέκα ολόκληρα λεπτά. Δεν την καταλάβαινα. Όχι ότι ήταν άσχημη. Πραγματικά δεν μπορούσα να καταλάβω τι έκανε αυτό το πράγμα — δεν μπορούσα να αποκρυπτογραφήσω τα ονόματα των κουμπιών, η σειρά δεν έβγαζε νόημα, και όταν πατούσα κάτι, δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί.

Έσφιξα τα δόντια και την πέρασα μία φορά ως το τέλος. Δεν έλυσε ούτε ένα πρόβλημα. Ήξερα τι ήθελα. Η εικόνα ήταν ακριβώς εκεί, στο μυαλό μου. Απλώς δεν μπορούσα να τη βγάλω έξω.

Καθόμουν μπροστά σε εκείνη την οθόνη με μια απογοήτευση να ανεβαίνει στο στήθος μου. Όχι θυμό για το εργαλείο — θυμό για τον εαυτό μου. Είχα ξεκινήσει ελπίζοντας ότι ένα εργαλείο θα με έκανε καλύτερο σε αυτό. Βγήκα νιώθοντας ανόητος.

Αργότερα κατάλαβα κάτι. Δεν έφταιγα εγώ.

Πριν γίνετε καλοί σε κάτι, υπάρχει μια πόρτα. Πρέπει να μπορείτε να τη διαβάσετε και να θέλετε να τη χρησιμοποιήσετε, πριν καν αρχίσει η εξάσκηση.

Βάλτε την πόρτα πολύ ψηλά και δεν έχει σημασία πόσο ταλαντούχοι είστε. Μένετε όρθιοι απ’ έξω. Τα αγγλικά μου είναι αδύναμα. Εκείνη η επέκταση ήταν μόνο στα αγγλικά, που δεν είναι η γλώσσα μου, και η διεπαφή ήταν περίπλοκη· δεν μπορούσα να τη διαβάσω. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω τη δική μου. Μία που να μπορώ να τη διαβάσω εγώ, και εσείς επίσης. Έφτιαξα το FlowSaga εξαιτίας εκείνης της μέρας.

Από πού βγαίνει το όνομα: η Σάγκα, θεά της αφήγησης

Στη σκανδιναβική μυθολογία υπάρχει ένας τόπος που λέγεται Sökkvabekkr — «το βυθισμένο ρυάκι». Δροσερά κύματα κυλούν μέσα του και δεν σταματούν ποτέ. Ο Όντιν πηγαίνει εκεί κάθε μέρα.

Μια γυναίκα τον περιμένει. Δύο χρυσά κύπελλα. Πίνουν. Μιλούν. Κάθε μέρα, χωρίς εξαίρεση. Τι έλεγαν; Κανείς δεν το κατέγραψε.

Πολύ αργότερα, κάποιος κατέγραψε τους σκανδιναβούς θεούς σε ένα βιβλίο. Μέσα υπάρχει ένας κατάλογος θεαινών — δεκαέξι. Πρώτη, η σύζυγος του Όντιν. Δεύτερη, εκείνη: Sága. Για εκείνη, το βιβλίο διασώζει μία μόνο πρόταση: ζει στο Sökkvabekkr, και είναι ένας μεγάλος τόπος.

Τι σημαίνει το όνομά της, οι μελετητές ακόμη διαφωνούν. Η μία πλευρά λέει βλέπω. Η άλλη λέει — ιστορία. Μιλούσε κάθε μέρα. Δεν σώθηκε ούτε μία πρόταση.

Μια ιδέα που δεν έγινε ποτέ, που δεν γράφτηκε ποτέ, είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Saga σημαίνει «ιστορία» στα αρχαία σκανδιναβικά. Flow είναι το Google Flow όπου φτιάχνετε βίντεο — και το ρυάκι όπου ζει η Σάγκα. Το σήμα μας είναι ένα μακρύ πλοίο, όπως εκείνο των μύθων: σηκώστε το πανί και ο άνεμος είναι μαζί σας· όταν δεν το χρειάζεστε, διπλώνει σαν ύφασμα στην τσέπη. Το S στο πανί είναι η Saga.

Εκατόν δεκατρία μοσχάρια

Τρεις το απόγευμα, και ήδη πίσσα σκοτάδι. Αυτή είναι η Ισλανδία, πριν από χίλια χρόνια. Ούτε βασιλιάς. Ούτε αυλή. Ούτε πόλη. Μόνο μια φωτιά, και οι άνθρωποι γύρω της. Κάποιος αρχίζει να διηγείται: μια οικογενειακή βεντέτα, μια δίκη, έναν φόνο.

Εκείνον τον αιώνα, μόλις ειπωνόταν, η ιστορία χανόταν. Πες την ξανά τον επόμενο χειμώνα και οι λεπτομέρειες ξεστρατίζουν· μια γενιά αργότερα, ο αφηγητής πεθαίνει και η ιστορία θάβεται μαζί του.

Οι Ισλανδοί δεν το δέχτηκαν. Αποφάσισαν να την καταγράψουν. Όμως δεν υπήρχε χαρτί. Για να γράψεις, έπρεπε να σφάξεις ένα μοσχάρι: να το γδάρεις, να ξύσεις το δέρμα μέχρι να λεπτύνει, να το στεγνώσεις. Ένα δέρμα, διπλωμένο στη μέση, έδινε μόλις δύο φύλλα. Το μεγαλύτερο χειρόγραφο της μεσαιωνικής Ισλανδίας, το Flateyjarbók: διακόσια είκοσι πέντε φύλλα — εκατόν δεκατρία μοσχάρια.

Και σε αυτό το νησί, μια αγελάδα που αρμέγεται δεν είναι πλούτος. Είναι το αν τα παιδιά σας θα βγάλουν τον χειμώνα. Αλλού στην Ευρώπη, τους ίδιους αιώνες, μια τόσο ακριβή γραφή πήγαινε στα λατινικά: σε Βίβλους, αγίους και βασιλικές γενεαλογίες. Οι Ισλανδοί την ξόδεψαν στις δικές τους λέξεις, στους δικούς τους ανθρώπους, στις δικές τους ιστορίες.

Όχι για να έχουν μια ιστορία. Για να την κάνουν να υπάρξει πραγματικά.

Μη χτυπάτε

Ο δέκατος τρίτος αιώνας. Ένας Ισλανδός ονόματι Snorri Sturluson παρατηρεί κάτι τρομερό: οι νέοι ποιητές δεν μπορούν πια να διαβάσουν τα παλιά ποιήματα. Μια τέχνη που περνούσε από γενιά σε γενιά επί αιώνες κοντεύει να σπάσει στα χέρια της δικής του γενιάς.

Θα μπορούσε απλώς να αναστενάξει. Οι περισσότεροι αυτό κάνουν. Εκείνος όχι. Κάθισε και έγραψε ένα βιβλίο. Όχι ποίηση. Ένα εγχειρίδιο: τι σημαίνει αυτή η λέξη, από πού έρχεται αυτή η εικόνα, πώς τη χρησιμοποιείς. Για όσους ήθελαν ακόμη να γράφουν, αλλά δεν μπορούσαν να τη διαβάσουν.

Αυτό που έχτισε ήταν μια πόρτα. Και τη χαμήλωσε.

Η χρονιά 1241. Είκοσι τρεις Σεπτεμβρίου. Νύχτα. Άντρες εισβάλλουν στο σπίτι του. Τα τελευταία του λόγια, μόλις τρία: Eigi skal höggva. Μη χτυπάτε.

Δεν επιζεί. Το βιβλίο επιζεί. Σχεδόν ό,τι ξέρει ο κόσμος για τη σκανδιναβική μυθολογία προέρχεται από εκείνο το βιβλίο. Μαζί και ο κατάλογος των θεαινών. Μαζί και εκείνη η μοναδική γραμμή για τη Σάγκα.

Τι κάνει το FlowSaga

Τώρα είναι η σειρά σας. Το να φτιάξετε μια ιστορία δεν κοστίζει πια ένα μοσχάρι. Πληκτρολογήστε λίγες γραμμές και εμφανίζεται μια εικόνα, σε κίνηση.

Όμως το δύσκολο δεν ήταν ποτέ η πληκτρολόγηση. Είναι να έχεις μια καλή ιδέα και κανέναν τρόπο να την ξεκαθαρίσεις, κανέναν τρόπο να κάνεις το επόμενο βήμα. Και όταν τελικά φτιάξετε τα βίντεο, ανοίγετε τον φάκελο Λήψεις και τα ονόματα των αρχείων είναι ακαταλαβίστικα — δεν ξεχωρίζετε καν ποιο είναι ποιο.

Το FlowSaga χαμηλώνει την πόρτα και μετά αναλαμβάνει το δέσιμο.

Η πιο ψηλή πόρτα είναι η γλώσσα. Όχι μια δύσκολη διεπαφή. Απλώς το εργαλείο δεν έχει τις δικές σας λέξεις. Το FlowSaga μιλά 91 γλώσσες διεπαφής. Πριν από χίλια χρόνια, η Ευρώπη κρατούσε τη γραφή για τα λατινικά· οι Ισλανδοί χρησιμοποίησαν τις λέξεις που πραγματικά μιλούσαν για να γράψουν τις δικές τους ιστορίες. Είμαστε με το μέρος των Ισλανδών.

Η δεύτερη πόρτα είναι ο χρόνος. Τριάντα δευτερόλεπτα — αυτό είναι το μέτρο που κρατώ: ανοίξτε το, και μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα πρέπει να ξέρετε πώς να ξεκινήσετε. Έπειτα, δεκάδες ιδέες μονομιάς, φτιαγμένες μία μία, η καθεμιά αποθηκευμένη με τον τίτλο που της δώσατε, τακτοποιημένα, στον φάκελο που επιλέξατε. Αυτός ο φάκελος γίνεται σιγά σιγά ένα δικό σας βιβλίο.