Babagan FlowSaga

Kenapa aku nggawe FlowSaga

Kaping pisanan aku nganggo ekstensi Flow gaweane wong liya, aku mung mandeng nganti sepuluh menit suwene. Aku ora mudheng. Dudu merga elek. Pancen aku ora bisa ngerti apa sing ditindakake barang kuwi — jeneng tombole ora bisa takpahami, urutane ora ana nalare, lan yen aku mencet apa wae, aku ora ngerti apa sing kedadeyan.

Aku nekad lan ngrampungake sepisan nganti pungkasan. Ora ana siji-sijia masalah sing rampung. Aku ngerti apa sing takkarepake. Gambaran kuwi wis ana ing sirahku. Mung wae aku ora bisa ngetokake.

Aku lungguh ing ngarep layar kuwi karo rasa gela sing mumbul ing dhadha. Dudu nesu marang pirantine — nesu marang awakku dhewe. Aku miwiti kanthi pangarep-arep piranti bakal nggawe aku luwih pinter ing bab iki. Rampunge aku malah rumangsa bodho.

Mengkone aku ngerti sawijining bab. Kuwi dudu salahku.

Sadurunge sampeyan pinter ing samubarang, ana lawang. Sampeyan kudu bisa maca lan gelem nganggo, sadurunge latihan bisa diwiwiti.

Pasangen lawange kedhuwuren, banjur ora ana gunane sepira pinter sampeyan. Sampeyan tetep ngadeg ing njaba. Basa Inggrisku ringkih. Ekstensi kuwi mung nganggo basa Inggris, dudu basaku, lan antarmukane ruwet; aku ora bisa maca. Mula aku mutusake nggawe dhewe. Sing bisa takwaca, lan sampeyan uga bisa maca. Aku nggawe FlowSaga merga dina kuwi.

Asale jeneng: Sága, dewi crita

Ing mitologi Nordik ana panggonan sing jenenge Sökkvabekkr — “kali cilik sing kecemplung”. Ombak sing adhem mili ing kono, lan ora tau mandheg. Odin tindak mrana saben dina.

Ana wanita sing ngenteni dheweke. Rong cangkir emas. Padha ngombe. Padha ngobrol. Saben dina, tanpa kecuali. Apa sing diomongake? Ora ana sing nyathet.

Suwe sawise kuwi, ana wong sing nulis dewa-dewa Nordik ing sawijining buku. Ing njerone ana dhaptar dewi — cacahe nembelas. Sing kapisan, garwane Odin. Sing kapindho, dheweke: Sága. Babagan dheweke, buku kuwi mung nyimpen siji ukara: dheweke manggon ing Sökkvabekkr, lan kuwi panggonan sing amba.

Apa tegese jenenge, para sarjana nganti saiki isih padha regejegan. Siji golongan ngomong ndeleng. Golongan liyane ngomong — crita. Dheweke ngomong saben dina. Ora ana siji ukara wae sing isih kari.

Gagasan sing ora tau diwujudake, ora tau ditulis, kaya-kaya ora tau ana.

Saga ing basa Nordik Kuna tegese “crita”. Flow iku Google Flow papan sampeyan gawe video — lan kali cilik papan Sága manggon. Tandha kita yaiku kapal dawa kaya ing mitos: unggahna layare lan angine bakal nyengkuyung sampeyan; yen ora dibutuhake, layar kuwi kalempit kaya kain mlebu kanthong. Aksara S ing layar iku Saga.

Satus telulas pedhet

Jam telu sore, nanging wis peteng ndhedhet. Iki Islandia, sewu taun kepungkur. Ora ana raja. Ora ana kraton. Ora ana kutha. Mung ana geni, lan wong-wong sing ngubengi. Ana sing miwiti crita: memungsuhan kulawarga, prakara ing pengadilan, pateni.

Ing abad kuwi, crita sing wis dicritakake sepisan banjur ilang. Critakna maneh ing mangsa adhem sabanjure, rinciane wis owah; sak turunan candhake, sing crita seda lan critane melu dikubur.

Wong Islandia ora trima. Dheweke mutusake nulis crita kuwi. Nanging ora ana kertas. Kanggo nulis, kudu nyembeleh pedhet: dicopot kulite, dikerok nganti tipis, dipepe nganti garing. Siji kulit, dilempit dadi loro, mung dadi rong lembar. Naskah tulisan tangan paling gedhe ing Islandia jaman tengahan, Flateyjarbók: rong atus selawe lembar — satus telulas pedhet.

Lan ing pulo iki, sapi perah dudu kasugihan. Sapi kuwi nemtokake apa anak-anak sampeyan bisa slamet ngliwati mangsa adhem. Ing panggonan liya ing Eropah, ing abad-abad sing padha, tulisan sing larang kaya mangkono dienggo basa Latin: kanggo Kitab Suci, para santo lan silsilah raja. Wong Islandia ngenggo kanggo tembunge dhewe, wonge dhewe, critane dhewe.

Dudu supaya duwe crita. Nanging supaya crita kuwi pancen ana.

Aja nggebuk

Abad kaping telulas. Sawijining wong Islandia sing jenenge Snorri Sturluson weruh bab sing medeni: pujangga enom wis ora bisa maca geguritan kuna. Kawruh sing diturunake pirang-pirang abad meh pedhot ing tangane generasine.

Dheweke bisa wae mung ngempet ambegan. Akeh-akehe wong mung kaya mangkono. Dheweke ora. Dheweke lungguh lan nulis buku. Dudu geguritan. Buku tuntunan: apa tegese tembung iki, saka ngendi asale pasemon iki, kepiye carane nganggo. Kanggo wong-wong sing isih kepengin nulis, nanging ora bisa maca maneh.

Sing dibangun yaiku lawang. Lan lawang kuwi diedhunake.

Taun 1241. Tanggal selikur telu September. Wengi. Wong-wong padha nrobos mlebu omahe. Tembung pungkasane, mung telu: Eigi skal höggva. Aja nggebuk.

Dheweke ora slamet. Bukune slamet. Meh kabeh sing dingerteni donya babagan mitologi Nordik asale saka buku kuwi. Klebu dhaptar dewi. Klebu siji-sijine larik babagan Sága.

Apa sing ditindakake FlowSaga

Saiki giliran sampeyan. Gawe crita wis ora perlu mbayar pedhet maneh. Ketik sawetara larik lan gambar bakal katon, obah.

Nanging sing angel ora tau ngetik. Sing angel yaiku duwe gagasan apik nanging ora ana cara kanggo njlentrehake, ora ana cara kanggo njupuk langkah sabanjure. Lan yen sampeyan wusana gawe video-video kuwi, sampeyan mbukak folder Undhuhan lan jeneng file-file kuwi mung ruwet ora ana tegese — malah ora bisa mbedakake sing endi.

FlowSaga ngedhunake lawange, banjur nindakake penjilidane.

Lawang sing paling dhuwur yaiku basa. Dudu antarmuka sing angel. Piranti kuwi mung ora nduweni tembung sampeyan. FlowSaga nganggo 91 basa antarmuka. Sewu taun kepungkur, Eropah nyadhangake tulisan kanggo basa Latin; wong Islandia nganggo tembung sing pancen dienggo saben dina kanggo nulis critane dhewe. Kita ana ing sisih wong Islandia.

Lawang kapindho yaiku wektu. Telung puluh detik — iku ukuran sing takcekeli: bukak, lan sajrone telung puluh detik sampeyan kudu wis ngerti carane miwiti. Banjur, puluhan gagasan bebarengan, digawe siji-siji, saben siji disimpen kanthi rapi nganggo judhul sing sampeyan wenehake, ing folder sing sampeyan pilih. Folder kuwi alon-alon dadi bukune sampeyan dhewe.