Tungkol sa FlowSaga

Kung bakit ko ginawa ang FlowSaga

Noong unang beses kong gumamit ng Flow extension ng ibang tao, sampung buong minuto akong nakatitig dito. Hindi ko ito maintindihan. Hindi dahil pangit ito. Talagang hindi ko masabi kung ano ang ginagawa ng bagay na iyon — hindi ko maunawaan ang mga pangalan ng mga button, walang saysay ang pagkakasunod-sunod, at kapag may pinindot ako, hindi ko masabi kung ano ang nangyari.

Nagtiis ako at isang beses kong tinapos ito. Wala ni isang problemang nalutas. Alam ko kung ano ang gusto ko. Nandoon na ang larawan sa isip ko. Hindi ko lang ito mailabas.

Nakaupo ako sa harap ng screen na iyon, may pagkadismayang umaakyat sa dibdib ko. Hindi galit sa tool — galit sa sarili ko. Pumasok ako na umaasang gagawin akong mas magaling ng isang tool dito. Lumabas akong pakiramdam ko'y tanga ako.

Kalaunan, may naunawaan ako. Hindi ko iyon kasalanan.

Bago ka gumaling sa isang bagay, may pinto muna. Kailangan mo itong mabasa, at gustuhing gamitin, bago pa man magsimula ang pagsasanay.

Ilagay nang masyadong mataas ang pinto at wala nang halaga kung gaano ka katalento. Maiiwan kang nakatayo sa labas. Mahina ang Ingles ko. Ingles lang ang extension na iyon, na hindi ko wika, at magulo ang interface; hindi ko ito mabasa. Kaya nagpasya akong gumawa ng sarili ko. Isang mababasa ko, at mababasa mo rin. Ginawa ko ang FlowSaga dahil sa araw na iyon.

Saan nanggaling ang pangalan: si Sága, diyosa ng mga kuwento

Sa mitolohiyang Norse, may lugar na tinatawag na Sökkvabekkr — “ang lumubog na sapa”. Dumadaloy roon ang malalamig na alon, at hindi kailanman humihinto. Pumupunta roon si Odin araw-araw.

May babaeng naghihintay sa kanya. Dalawang gintong kopa. Umiinom sila. Nag-uusap. Araw-araw, walang palya. Ano ang pinag-usapan nila? Walang nagsulat nito.

Matagal pagkatapos, may nagsulat ng mga diyos na Norse sa isang aklat. Nasa loob nito ang listahan ng mga diyosa — labing-anim sila. Una, ang asawa ni Odin. Ikalawa, siya: Sága. Tungkol sa kanya, iisang pangungusap lang ang iningatan ng aklat: nakatira siya sa Sökkvabekkr, at malaking lugar iyon.

Kung ano ang ibig sabihin ng pangalan niya, pinagtatalunan pa rin ng mga iskolar. Sabi ng isang panig, makakita. Sabi ng isa pa — kuwento. Nagsasalita siya araw-araw. Wala ni isang pangungusap ang nakaligtas.

Ang ideyang hindi kailanman nagawa, hindi kailanman naisulat, ay parang hindi kailanman nangyari.

Ang Saga ay “kuwento” sa sinaunang Norse. Ang Flow ay ang Google Flow kung saan ka gumagawa ng video — at ang sapa kung saan nakatira si Sága. Ang tatak namin ay isang mahabang barko, gaya ng nasa mga mito: itaas ang layag at kakampi mo ang hangin; kapag hindi mo kailangan, natutupi ito na parang tela sa bulsa. Ang S sa layag ay Saga.

Sandaan at labintatlong guya

Alas-tres ng hapon, at madilim na madilim na. Ito ang Iceland, isang libong taon na ang nakalipas. Walang hari. Walang korte. Walang bayan. Isang apoy lang, at ang mga taong nakapaligid dito. May nagsimulang magkuwento: isang alitan ng pamilya, isang demanda, isang pagpatay.

Sa siglong iyon, kapag naikuwento na, naglalaho na ito. Ikuwento ulit sa susunod na taglamig at nag-iiba ang mga detalye; pagkalipas ng isang henerasyon, namamatay ang nagkukuwento at nalilibing kasama niya ang kuwento.

Hindi pumayag ang mga taga-Iceland. Nagpasya silang isulat ito. Pero walang papel. Para makasulat, kailangang pumatay ng guya: balatan ito, kayurin ang balat hanggang manipis, patuyuin. Ang isang balat, kapag tinupi sa gitna, ay nagbibigay lang ng dalawang pahina. Ang pinakamalaking manuskrito ng Iceland noong Gitnang Panahon, ang Flateyjarbók: dalawandaan at dalawampu't limang pahina — sandaan at labintatlong guya.

At sa islang ito, hindi kayamanan ang isang gatasang baka. Ito ang magpapasya kung malalampasan ng mga anak mo ang taglamig. Sa ibang bahagi ng Europa, sa mga siglo ring iyon, ang ganoon kamahal na pagsulat ay napupunta sa Latin: sa mga Bibliya, sa mga santo at sa mga angkan ng hari. Ginugol ito ng mga taga-Iceland sa sarili nilang mga salita, sarili nilang mga tao, sarili nilang mga kuwento.

Hindi para lang magkaroon ng kuwento. Kundi para talagang umiral ito.

Huwag ninyong tagpasin

Ikalabintatlong siglo. Napansin ng isang taga-Iceland na nagngangalang Snorri Sturluson ang isang nakakatakot na bagay: hindi na mabasa ng mga batang makata ang mga lumang tula. Isang sining na ipinasa nang ilang siglo ang malapit nang mabasag sa kamay ng henerasyon niya.

Puwede sanang bumuntong-hininga na lang siya. Iyon ang ginagawa ng karamihan. Hindi niya ginawa iyon. Umupo siya at sumulat ng isang aklat. Hindi tula. Isang manwal: ano ang ibig sabihin ng salitang ito, saan nanggaling ang larawang ito, paano ito gamitin. Para sa mga taong gusto pa ring sumulat, pero hindi na ito mabasa.

Ang itinayo niya ay isang pinto. At ibinaba niya ito.

Taong 1241. Ika-23 ng Setyembre. Gabi. Pinasok ng mga lalaki ang bahay niya. Ang huli niyang mga salita, tatlo lang: Eigi skal höggva. Huwag ninyong tagpasin.

Hindi siya nakaligtas. Nakaligtas ang aklat. Halos lahat ng alam ng mundo tungkol sa mitolohiyang Norse ay galing sa aklat na iyon. Kasama ang listahan ng mga diyosa. Kasama ang iisang linyang iyon tungkol kay Sága.

Ano ang ginagawa ng FlowSaga

Ikaw na ngayon. Hindi na nagkakahalaga ng isang guya ang paglikha ng kuwento. Mag-type ng ilang linya at may larawan na, gumagalaw.

Pero hindi kailanman ang pag-type ang mahirap. Ang mahirap ay ang magkaroon ng magandang ideya pero walang paraan para linawin ito, walang paraan para gawin ang susunod na hakbang. At kapag nagawa mo na rin ang mga video, binuksan mo ang folder na Downloads at magulo at walang kahulugan ang mga pangalan ng file — ni hindi mo masabi kung alin ang alin.

Ibinababa ng FlowSaga ang pinto, saka ito na ang bahala sa pagbubuklod.

Ang pinakamataas na pinto ay ang wika. Hindi ang mahirap na interface. Wala lang talaga sa tool ang mga salita mo. Nagsasalita ang FlowSaga ng 91 wika ng interface. Isang libong taon na ang nakalipas, inilaan ng Europa ang pagsulat para sa Latin; ginamit ng mga taga-Iceland ang mga salitang talagang sinasalita nila para isulat ang sarili nilang mga kuwento. Kakampi kami ng mga taga-Iceland.

Ang ikalawang pinto ay ang oras. Tatlumpung segundo — iyan ang pamantayang pinanghahawakan ko: buksan ito, at sa loob ng tatlumpung segundo dapat alam mo na kung paano magsimula. Pagkatapos, dose-dosenang ideya nang sabay-sabay, ginagawa nang isa-isa, bawat isa ay maayos na naka-save sa ilalim ng pamagat na ibinigay mo, sa folder na pinili mo. Unti-unting nagiging sarili mong aklat ang folder na iyon.