Over FlowSaga

Waarom ik FlowSaga maakte

De eerste keer dat ik de Flow-extensie van iemand anders gebruikte, heb ik er tien minuten lang naar zitten staren. Ik snapte het niet. Niet dat het lelijk was. Ik kon echt niet zien wat het ding deed: de knoppen hadden namen die ik niet kon plaatsen, de volgorde sloeg nergens op, en als ik ergens op drukte, wist ik niet wat er was gebeurd.

Ik beet op mijn tanden en werkte het één keer helemaal door. Het loste geen enkel probleem op. Ik wist wat ik wilde. Het beeld zat gewoon in mijn hoofd. Ik kreeg het er alleen niet uit.

Ik zat voor dat scherm met een frustratie die in mijn borst opkwam. Geen woede op het gereedschap — woede op mezelf. Ik was erin gestapt in de hoop dat een tool me hier beter in zou maken. Ik kwam eruit met het gevoel dat ik dom was.

Later begreep ik iets. Het lag niet aan mij.

Voordat je ergens goed in kunt worden, is er een deur. Je moet hem kunnen lezen, en hem willen gebruiken, voordat het oefenen überhaupt kan beginnen.

Hangt de deur te hoog, dan maakt het niet uit hoeveel talent je hebt. Je blijft buiten staan. Mijn Engels is slecht. Die extensie was alleen in het Engels, niet mijn taal, en de interface was ingewikkeld; ik kon hem niet lezen. Dus besloot ik mijn eigen te maken. Eén die ik kon lezen, en jij ook. Ik maakte FlowSaga vanwege die dag.

Waar de naam vandaan komt: Sága, godin van het verhaal

In de Noorse mythologie is er een plek die Sökkvabekkr heet — ‘de verzonken beek’. Koele golven stromen erdoorheen en stoppen nooit. Odin gaat er elke dag heen.

Een vrouw wacht op hem. Twee gouden bekers. Ze drinken. Ze praten. Elke dag weer. Wat zeiden ze? Niemand schreef het op.

Veel later schreef iemand de Noorse goden op in een boek. Daarin staat een lijst met godinnen — zestien in totaal. Als eerste de vrouw van Odin. Als tweede zij: Sága. Over haar bewaart het boek één enkele zin: ze woont in Sökkvabekkr, en het is een grote plek.

Wat haar naam betekent, daarover twisten geleerden nog steeds. Het ene kamp zegt zien. Het andere zegt — verhaal. Ze sprak elke dag. Er is geen enkele zin bewaard gebleven.

Een idee dat nooit gemaakt en nooit opgeschreven is, had net zo goed niet kunnen bestaan.

Saga is Oudnoors voor ‘verhaal’. Flow is het Google Flow waarin je video's maakt — en de beek waar Sága woont. Ons beeldmerk is een langschip zoals in de mythen: hijs het zeil en de wind staat aan je kant; heb je het niet nodig, dan vouw je het op als een lap stof in je zak. De S op het zeil is Saga.

Honderddertien kalveren

Drie uur 's middags en al pikdonker. Dit is IJsland, duizend jaar geleden. Geen koning. Geen hof. Geen stad. Alleen een vuur, en de mensen eromheen. Iemand begint te vertellen: een familievete, een rechtszaak, een doodslag.

In die eeuw was een verhaal, eenmaal verteld, weg. Vertel het de volgende winter opnieuw en de details verschuiven; een generatie later sterft de verteller en wordt het verhaal met hem begraven.

De IJslanders weigerden. Ze besloten het op te schrijven. Maar er was geen papier. Om te schrijven slachtte je een kalf: villen, de huid dun schrapen, laten drogen. Eén huid, dubbelgevouwen, leverde maar twee bladen op. Het grootste handschrift van middeleeuws IJsland, Flateyjarbók: tweehonderdvijfentwintig bladen — honderddertien kalveren.

En op dit eiland is een melkkoe geen rijkdom. Het is de vraag of je kinderen de winter doorkomen. Elders in Europa ging zulk duur schrift in dezelfde eeuwen naar het Latijn: naar bijbels, heiligen en koninklijke stambomen. De IJslanders besteedden het aan hun eigen woorden, hun eigen mensen, hun eigen verhalen.

Niet om een verhaal te hebben. Maar om het echt te laten bestaan.

Sla niet

De dertiende eeuw. Een IJslander die Snorri Sturluson heet, merkt iets vreselijks: de jonge dichters kunnen de oude gedichten niet meer lezen. Een ambacht dat eeuwenlang is doorgegeven, dreigt te breken in de handen van zijn generatie.

Hij had er alleen om kunnen zuchten. De meeste mensen doen dat. Hij niet. Hij ging zitten en schreef een boek. Geen poëzie. Een handleiding: wat dit woord betekent, waar dit beeld vandaan komt, hoe je het gebruikt. Voor de mensen die nog wilden schrijven, maar het niet konden lezen.

Wat hij bouwde, was een deur. En hij verlaagde hem.

Het jaar 1241. Drieëntwintig september. Nacht. Mannen breken in bij zijn huis. Zijn laatste woorden, maar drie: Eigi skal höggva. Sla niet.

Hij overleeft het niet. Het boek wel. Bijna alles wat de wereld weet van de Noorse mythologie komt uit dat boek. Ook de lijst met godinnen. Ook die ene regel over Sága.

Wat FlowSaga doet

Nu ben jij aan de beurt. Een verhaal maken kost geen kalf meer. Typ een paar regels en er beweegt een beeld.

Maar het moeilijke was nooit het typen. Het is een goed idee hebben en geen manier om het helder te krijgen, geen manier om de volgende stap te zetten. En als je ze eindelijk maakt, open je de map Downloads en zijn de bestandsnamen wartaal — je kunt niet eens zien welke welke is.

FlowSaga verlaagt de deur en neemt daarna het inbinden over.

De hoogste deur is taal. Niet een moeilijke interface. Het gereedschap heeft gewoon jouw woorden niet. FlowSaga spreekt 91 interfacetalen. Duizend jaar geleden reserveerde Europa het schrift voor het Latijn; de IJslanders gebruikten de woorden die ze echt spraken om hun eigen verhalen op te schrijven. Wij staan aan de kant van de IJslanders.

De tweede deur is tijd. Dertig seconden — dat is de lat die ik leg: open het, en binnen dertig seconden moet je weten hoe je begint. Dan tientallen ideeën tegelijk, één voor één gemaakt, elk netjes opgeslagen onder de titel die je het gaf, in de map die je koos. Die map wordt langzaam een boek van jezelf.