ກ່ຽວກັບ FlowSaga

ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງສ້າງ FlowSaga

ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໃຊ້ສ່ວນຂະຫຍາຍ Flow ຂອງຄົນອື່ນ, ຂ້ອຍນັ່ງຈ້ອງມັນຢູ່ເຕັມສິບນາທີ. ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈມັນ. ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນມັນຂີ້ຮ້າຍ. ຂ້ອຍບອກບໍ່ໄດ້ແທ້ໆວ່າມັນກຳລັງເຮັດຫຍັງ — ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກຊື່ປຸ່ມ, ລຳດັບກໍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ, ແລະ ເມື່ອຂ້ອຍກົດຫຍັງບາງຢ່າງ ຂ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ.

ຂ້ອຍກັດແຂ້ວ ແລະ ຝືນໃຊ້ມັນຈົນຈົບໜຶ່ງເທື່ອ. ບໍ່ມີບັນຫາໃດໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂເລີຍ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍຕ້ອງການຫຍັງ. ພາບນັ້ນຢູ່ໃນຫົວຂອງຂ້ອຍຢ່າງຊັດເຈນ. ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເອົາມັນອອກມາບໍ່ໄດ້.

ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ໜ້າຈໍນັ້ນ ຄວາມອຸກອັ່ງໃຈກໍຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນໃນອົກ. ບໍ່ແມ່ນໃຈຮ້າຍເຄື່ອງມື — ແຕ່ໃຈຮ້າຍຕົວເອງ. ຂ້ອຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຫວັງວ່າເຄື່ອງມືຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເກັ່ງຂຶ້ນ. ຂ້ອຍຈົບລົງດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຕົວເອງໂງ່.

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈບາງຢ່າງ. ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງຂ້ອຍ.

ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເກັ່ງໃນເລື່ອງໃດໜຶ່ງ, ມີປະຕູບານໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ທ່ານຕ້ອງອ່ານມັນອອກ ແລະ ຢາກໃຊ້ມັນ ກ່ອນທີ່ການຝຶກຝົນໃດໆຈະເລີ່ມຕົ້ນ.

ຖ້າຕັ້ງປະຕູໄວ້ສູງເກີນໄປ, ທ່ານມີພອນສະຫວັນເທົ່າໃດກໍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ. ທ່ານຍັງຄົງຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ. ພາສາອັງກິດຂອງຂ້ອຍບໍ່ເກັ່ງ. ສ່ວນຂະຫຍາຍນັ້ນມີແຕ່ພາສາອັງກິດ ເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນພາສາຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ໜ້າຕາກໍສັບສົນ; ຂ້ອຍອ່ານມັນບໍ່ອອກ. ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຕັດສິນໃຈສ້າງສ່ວນຂະຫຍາຍຂອງຕົວເອງ. ອັນທີ່ຂ້ອຍອ່ານອອກ, ແລະ ທ່ານກໍອ່ານອອກ. ຂ້ອຍສ້າງ FlowSaga ຍ້ອນມື້ນັ້ນ.

ທີ່ມາຂອງຊື່: ຊາກາ ເທບທິດາແຫ່ງເລື່ອງເລົ່າ

ໃນເທບນິຍາຍນໍດິກ ມີສະຖານທີ່ແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ Sökkvabekkr — «ລຳທານທີ່ຈົມລົງ». ຄື້ນເຢັນໄຫຼຜ່ານບ່ອນນັ້ນ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຢຸດ. ໂອດິນໄປບ່ອນນັ້ນທຸກໆມື້.

ມີຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງລໍຖ້າລາວຢູ່. ຈອກຄຳສອງໜ່ວຍ. ພວກເຂົາດື່ມ. ພວກເຂົາລົມກັນ. ທຸກໆມື້, ບໍ່ເຄີຍຂາດ. ນາງເວົ້າຫຍັງແດ່? ບໍ່ມີໃຜຈົດບັນທຶກໄວ້.

ດົນນານຕໍ່ມາ, ມີຄົນໜຶ່ງຂຽນເລື່ອງເທບເຈົ້າຂອງຊາວນໍດິກໄວ້ໃນປຶ້ມ. ໃນນັ້ນມີລາຍຊື່ເທບທິດາ — ສິບຫົກອົງ. ອົງທຳອິດແມ່ນພັນລະຍາຂອງໂອດິນ. ອົງທີສອງແມ່ນນາງ: Sága. ປຶ້ມນັ້ນເກັບຮັກສາພຽງປະໂຫຍກດຽວກ່ຽວກັບນາງ: ນາງອາໄສຢູ່ທີ່ Sökkvabekkr, ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ກວ້າງໃຫຍ່.

ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້ ນັກວິຊາການກໍຍັງຖົກຖຽງກັນວ່າຊື່ຂອງນາງໝາຍເຖິງຫຍັງ. ຝ່າຍໜຶ່ງວ່າ ການເຫັນ. ອີກຝ່າຍວ່າ ເລື່ອງເລົ່າ. ນາງເວົ້າທຸກໆມື້. ບໍ່ມີປະໂຫຍກໃດຂອງນາງເຫຼືອລອດມາເລີຍ.

ແນວຄິດທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກເຮັດ, ບໍ່ເຄີຍຖືກຂຽນ, ກໍຄືກັບວ່າບໍ່ເຄີຍມີ.

Saga ໃນພາສານໍດິກໂບຮານໝາຍເຖິງ «ເລື່ອງເລົ່າ». Flow ແມ່ນ Google Flow ບ່ອນທີ່ທ່ານສ້າງວິດີໂອ, ແລະ ຍັງເປັນລຳທານທີ່ຊາກາອາໄສຢູ່. ເຄື່ອງໝາຍຂອງພວກເຮົາແມ່ນເຮືອຍາວຄືໃນເທບນິຍາຍ: ກາງໃບເຮືອຂຶ້ນ ລົມກໍຢູ່ຂ້າງທ່ານ; ເມື່ອບໍ່ຕ້ອງການ ມັນພັບເຂົ້າກະເປົ໋າໄດ້ຄືຜ້າຜືນໜຶ່ງ. ຕົວ S ເທິງໃບເຮືອແມ່ນ Saga.

ລູກງົວໜຶ່ງຮ້ອຍສິບສາມໂຕ

ສາມໂມງແລງ, ແຕ່ມືດຕຶບ. ນີ້ຄືໄອສແລນເມື່ອໜຶ່ງພັນປີກ່ອນ. ບໍ່ມີກະສັດ. ບໍ່ມີພະລາຊະວັງ. ບໍ່ມີເມືອງ. ມີພຽງໄຟ ແລະ ຄົນທີ່ນັ່ງອ້ອມມັນ. ມີຄົນໜຶ່ງເລີ່ມເລົ່າ: ຄວາມບາດໝາງລະຫວ່າງຕະກູນ, ຄະດີຄວາມ, ການຄາດຕະກຳ.

ໃນສະຕະວັດນັ້ນ ເລື່ອງທີ່ເລົ່າເທື່ອດຽວກໍຈະຫາຍໄປ. ເລົ່າອີກຄັ້ງໃນລະດູໜາວປີໜ້າ ລາຍລະອຽດກໍຈະເພີ້ນໄປ; ຜ່ານໄປໜຶ່ງລຸ້ນຄົນ ຜູ້ເລົ່າເສຍຊີວິດ ແລະ ເລື່ອງກໍຖືກຝັງໄປພ້ອມກັບລາວ.

ຊາວໄອສແລນບໍ່ຍອມຮັບເລື່ອງນີ້. ພວກເຂົາຕັດສິນໃຈຂຽນມັນໄວ້. ແຕ່ບໍ່ມີເຈ້ຍ. ການຂຽນໝາຍເຖິງການຂ້າລູກງົວ: ຖອດໜັງມັນ, ຂູດຈົນບາງ, ແລ້ວຕາກໃຫ້ແຫ້ງ. ໜັງໜຶ່ງຜືນ ເມື່ອພັບເຄິ່ງ ໃຫ້ພຽງສອງໜ້າເທົ່ານັ້ນ. ໜັງສືຂຽນດ້ວຍມືທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງໄອສແລນຍຸກກາງ ແມ່ນ Flateyjarbók: ສອງຮ້ອຍຊາວຫ້າໜ້າ — ລູກງົວໜຶ່ງຮ້ອຍສິບສາມໂຕ.

ແລະ ຢູ່ເທິງເກາະນັ້ນ ງົວນົມບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັ່ງມີ. ມັນຄືການຕັດສິນວ່າລູກຂອງທ່ານຈະລອດຊີວິດຜ່ານລະດູໜາວໄດ້ຫຼືບໍ່. ຢູ່ບ່ອນອື່ນໃນເອີຣົບ ໃນສະຕະວັດເຫຼົ່ານັ້ນ ການຂຽນທີ່ມີລາຄາແພງແບບນີ້ຖືກໃຊ້ໄປກັບພາສາລາຕິນ: ຄຳພີໄບເບິນ, ນັກບຸນ ແລະ ພົງສາວະດານກະສັດ. ຊາວໄອສແລນໃຊ້ມັນກັບຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ, ຜູ້ຄົນຂອງຕົນເອງ, ເລື່ອງລາວຂອງຕົນເອງ.

ບໍ່ແມ່ນພຽງເພື່ອໃຫ້ມີເລື່ອງ. ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ມັນມີຊີວິດຢູ່ແທ້ໆ.

ຢ່າຟັນ

ສະຕະວັດທີສິບສາມ. ຊາວໄອສແລນຄົນໜຶ່ງຊື່ Snorri Sturluson ສັງເກດເຫັນສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານ: ນັກກະວີໜຸ່ມອ່ານກາບກອນເກົ່າບໍ່ອອກອີກແລ້ວ. ສິລະປະທີ່ສືບທອດກັນມາຫຼາຍສະຕະວັດ ກຳລັງຈະແຕກຫັກໃນມືຂອງຄົນລຸ້ນລາວ.

ລາວອາດຈະພຽງແຕ່ຖອນຫາຍໃຈ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍເຮັດແບບນັ້ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ເຮັດແບບນັ້ນ. ລາວນັ່ງລົງ ແລະ ຂຽນປຶ້ມຫົວໜຶ່ງ. ບໍ່ແມ່ນບົດກະວີ. ແຕ່ເປັນຄູ່ມື: ຄຳນີ້ໝາຍເຖິງຫຍັງ, ການປຽບທຽບນີ້ມາຈາກໃສ, ຄວນໃຊ້ມັນແນວໃດ. ສຳລັບຄົນທີ່ຍັງຢາກຂຽນ ແຕ່ອ່ານບໍ່ອອກ.

ສິ່ງທີ່ລາວສ້າງແມ່ນປະຕູ. ແລະ ລາວໄດ້ຫຼຸດມັນລົງ.

ປີ 1241. ວັນທີຊາວສາມ ເດືອນກັນຍາ. ກາງຄືນ. ມີຄົນບຸກເຂົ້າເຮືອນຂອງລາວ. ຄຳເວົ້າສຸດທ້າຍຂອງລາວ ມີພຽງສາມຄຳ: Eigi skal höggva. ຢ່າຟັນ.

ລາວບໍ່ລອດຊີວິດ. ປຶ້ມນັ້ນລອດມາໄດ້. ເກືອບທຸກຢ່າງທີ່ໂລກຮູ້ກ່ຽວກັບເທບນິຍາຍນໍດິກ ມາຈາກປຶ້ມຫົວນັ້ນ. ລາຍຊື່ເທບທິດາກໍເຊັ່ນກັນ. ແຖວດຽວນັ້ນກ່ຽວກັບຊາກາກໍເຊັ່ນກັນ.

ສິ່ງທີ່ FlowSaga ເຮັດ

ຕອນນີ້ເຖິງຕາທ່ານແລ້ວ. ການສ້າງເລື່ອງບໍ່ຕ້ອງເສຍລູກງົວອີກຕໍ່ໄປ. ພິມສອງສາມແຖວ ແລ້ວພາບເຄື່ອນໄຫວກໍປາກົດຂຶ້ນ.

ແຕ່ສ່ວນທີ່ຍາກບໍ່ເຄີຍແມ່ນການພິມ. ສ່ວນທີ່ຍາກຄືການມີແນວຄິດດີ ແຕ່ຫາທາງເຮັດໃຫ້ມັນຊັດເຈນບໍ່ໄດ້ ຫຼື ບໍ່ຮູ້ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປ. ແລະ ເມື່ອທ່ານສ້າງວິດີໂອໄດ້ໃນທີ່ສຸດ, ທ່ານເປີດໂຟນເດີ «ດາວໂຫຼດ» ແລ້ວຊື່ໄຟລ໌ກໍສັບສົນໄປໝົດ — ທ່ານບອກບໍ່ໄດ້ວ່າອັນໃດເປັນອັນໃດ.

FlowSaga ຫຼຸດປະຕູລົງ, ແລ້ວເຮັດວຽກເຂົ້າເຫຼັ້ມດ້ວຍຕົວມັນເອງ.

ປະຕູທີ່ສູງທີ່ສຸດແມ່ນພາສາ. ບໍ່ແມ່ນໜ້າຕາທີ່ສັບສົນ. ເຄື່ອງມືນັ້ນພຽງແຕ່ບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ. FlowSaga ເວົ້າໄດ້ 91 ພາສາໜ້າຕາ. ໜຶ່ງພັນປີກ່ອນ ເອີຣົບສະຫງວນການຂຽນໄວ້ໃຫ້ພາສາລາຕິນ; ຊາວໄອສແລນໃຊ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກເຂົາເວົ້າແທ້ໆ ເພື່ອຂຽນເລື່ອງລາວຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຮົາຢູ່ຝ່າຍຊາວໄອສແລນ.

ປະຕູທີສອງແມ່ນເວລາ. ສາມສິບວິນາທີ ຄືມາດຕະຖານທີ່ຂ້ອຍຖື: ເປີດມັນ ແລ້ວພາຍໃນສາມສິບວິນາທີ ທ່ານຄວນຮູ້ວ່າຈະເລີ່ມຕົ້ນແນວໃດ. ຈາກນັ້ນ ແນວຄິດຫຼາຍສິບອັນໃນຄັ້ງດຽວຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນເທື່ອລະອັນ, ແຕ່ລະອັນຖືກບັນທຶກຢ່າງເປັນລະບຽບລົງໂຟນເດີທີ່ທ່ານເລືອກ ພ້ອມຫົວຂໍ້ທີ່ທ່ານໃສ່. ໂຟນເດີນັ້ນຈະຄ່ອຍໆກາຍເປັນປຶ້ມສ່ວນຕົວຂອງທ່ານ.