Om FlowSaga

Kvifor eg laga FlowSaga

Første gongen eg brukte Flow-utvidinga til ein annan, stirde eg på henne i ti heile minutt. Eg skjønte henne ikkje. Ikkje fordi ho var stygg. Eg klarte rett og slett ikkje å skjøne kva ho gjorde — eg kjende ikkje att namna på knappane, rekkjefølgja gav ingen meining, og når eg klikka på noko, visste eg ikkje kva som hadde skjedd.

Eg beit tennene saman og kom meg gjennom henne éin gong til slutten. Ikkje eitt einaste problem vart løyst. Eg visste kva eg ville ha. Biletet stod klart i hovudet mitt. Eg fekk det berre ikkje ut.

Eg sat framfor den skjermen, og frustrasjonen voks i brystet. Ikkje sinne på verktøyet — sinne på meg sjølv. Eg byrja i håp om at eit verktøy skulle gjere meg flinkare til dette. Eg enda opp med å kjenne meg dum.

Seinare skjønte eg noko. Det var ikkje mi skuld.

Før du kan bli god til noko, står det ei dør framfor deg. Du må kunne lese henne og ha lyst til å bruke henne før nokon øving i det heile byrjar.

Viss døra blir sett for høgt, spelar det inga rolle kor talentfull du er. Du blir ståande utanfor. Engelsken min er svak. Den utvidinga fanst berre på engelsk, som ikkje er språket mitt, og grensesnittet var komplisert; eg klarte ikkje å lese henne. Så eg bestemde meg for å lage mi eiga. Ei som eg kan lese, og som du òg kan lese. Eg laga FlowSaga på grunn av den dagen.

Kvar namnet kjem frå: Saga, gudinna for forteljingane

I norrøn mytologi finst ein stad som heiter Sökkvabekkr — «den søkkte bekken». Kjølige bølgjer strøymer gjennom han og stansar aldri. Odin dreg dit kvar dag.

Ei kvinne ventar på han. To gullbeger. Dei drikk. Dei pratar saman. Kvar dag, utan å gå glipp av éin einaste. Kva sa ho? Ingen skreiv det ned.

Mykje seinare skreiv nokon ned dei norrøne gudane i ei bok. Der finst ei liste over gudinner — seksten. Den første er kona til Odin. Den andre er ho: Sága. Boka tok vare på berre éi setning om henne: ho bur i Sökkvabekkr, og det er ein stor stad.

Forskarar strid framleis om kva namnet hennar tyder. Den eine sida seier å sjå. Den andre seier forteljing. Ho snakka kvar dag. Ikkje éi setning frå henne har overlevd.

Ein idé som aldri vart gjennomført, aldri skriven ned, er som om han aldri har funnest.

Saga tyder «forteljing» på norrønt. Flow er Google Flow, der du lagar videoane dine, og bekken der Saga bur. Merket vårt er eit langskip som i mytane: heis seglet, og vinden er på di side; når du ikkje treng det, kan det brettast saman i lomma som eit tøystykke. S-en på seglet er Saga.

Hundre og tretten kalvar

Klokka tre om ettermiddagen, men bekmørkt. Dette er Island for tusen år sidan. Ingen konge. Inkje slott. Ingen by. Berre elden og menneska rundt han. Nokon byrjar å fortelje: ei ættefeide, ei rettssak, eit drap.

I det hundreåret forsvann ei historie som vart fortald éin gong. Fortel henne att neste vinter, og detaljane glid; etter éin generasjon døyr forteljaren, og historia blir gravlagd saman med han.

Islendingane ville ikkje godta det. Dei bestemde seg for å skrive henne ned. Men det fanst ikkje papir. Å skrive tydde å slakte ein kalv: flå huda, skrape henne til ho vart tynn, og tørke henne. Éi hud, bretta på midten, gav berre to blad. Det største handskriftet frå mellomalderens Island er Flateyjarbók: to hundre og tjuefem blad — hundre og tretten kalvar.

Og på denne øya er ei mjølkeku ikkje rikdom. Ho avgjer om borna dine overlever vinteren. Andre stader i Europa vart så kostbar skrift i dei hundreåra brukt på latin: biblar, helgenar og kongekrøniker. Islendingane brukte henne på sine eigne ord, sine eigne folk, sine eigne historier.

Ikkje berre for at historia skulle finnast. For at ho verkeleg skulle leve.

Ikkje hogg

Det trettande hundreåret. Ein islending ved namn Snorri Sturluson legg merke til noko skremmande: unge skaldar kan ikkje lenger lese dei gamle dikta. Ein kunst som har gått i arv frå generasjon til generasjon i hundrevis av år, held på å brekke i hendene på generasjonen hans.

Han kunne berre ha sukka. Dei fleste gjer det. Det gjorde han ikkje. Han sette seg ned og skreiv ei bok. Ikkje dikt. Ei rettleiing: kva dette ordet tyder, kvar dette biletet kjem frå, korleis det skal brukast. For dei som framleis ville skrive, men ikkje kunne lese.

Det han bygde, var ei dør. Og han senka henne.

År 1241. Den tjuetredje september. Natt. Folk bryt seg inn i huset hans. Dei siste orda hans, berre tre: Eigi skal höggva. Ikkje hogg.

Han overlever ikkje. Boka overlever. Nesten alt verda veit om norrøn mytologi, kjem frå den boka. Lista over gudinner òg. Den eine lina om Saga òg.

Kva FlowSaga gjer

No er det din tur. Å lage ei historie kostar ikkje lenger ein kalv. Skriv nokre liner, så dukkar det opp eit levande bilete.

Men det vanskelege har aldri vore å skrive. Det vanskelege er å ha ein god idé og ikkje finne ein måte å spisse han på eller ta neste steg. Og når du endeleg har laga videoane, opnar du «Nedlastingar»-mappa, og filnamna er eit uforståeleg rot — du ser ikkje kva for ein som er kva for ein.

FlowSaga senkar døra og tek seg så av innbindinga sjølv.

Den høgaste døra er språket. Ikkje eit komplisert grensesnitt. Verktøyet har rett og slett ikkje orda dine. FlowSaga snakkar 91 grensesnittspråk. For tusen år sidan reserverte Europa skrifta for latin; islendingane brukte dei orda dei faktisk snakka, til å skrive ned historiene sine. Vi står på sida til islendingane.

Den andre døra er tid. Tretti sekund, det er målestokken eg held meg til: opne han, og innan tretti sekund skal du vite korleis du kjem i gang. Så blir dusinvis av idear på éin gong laga éin etter éin, kvar av dei pent lagra i mappa du valde, med tittelen du gav han. Den mappa blir litt etter litt di eiga bok.