За FlowSaga

Зошто ја направив FlowSaga

Првиот пат кога користев туѓа екстензија за Flow, гледав во неа цели десет минути. Не ја разбрав. Не затоа што беше грда. Навистина не можев да сфатам што прави — не ги препознавав имињата на копчињата, редоследот немаше смисла, а кога ќе кликнев нешто, не знаев што се случило.

Ги стегнав забите и еднаш ја поминав до крај. Ниту еден проблем не се реши. Знаев што сакам. Сликата ми беше точно во главата. Само не можев да ја извадам надвор.

Седев пред тој екран, а разочарувањето во градите растеше. Не лутина кон алатката — лутина кон самиот себе. Почнав со надеж дека алатката ќе ме направи подобар во тоа. Завршив чувствувајќи се глупаво.

Подоцна сфатив нешто. Не беше моја вина.

Пред да станеш добар во нешто, пред тебе стои врата. Мора да можеш да ја прочиташ и да сакаш да ја користиш уште пред да започне какво било вежбање.

Ако вратата е поставена превисоко, не е важно колку си талентиран. Остануваш надвор. Мојот англиски е слаб. Таа екстензија беше само на англиски, што не е мој јазик, а и интерфејсот беше сложен; не можев да ја читам. Затоа решив да направам своја. Една што можам да ја читам јас, а можете и вие. FlowSaga ја направив поради тој ден.

Од каде доаѓа името: Сага, божицата на приказните

Во нордиската митологија постои место наречено Sökkvabekkr — „потонатиот поток“. Низ него течат ладни бранови и никогаш не застануваат. Один оди таму секој ден.

Таму го чека една жена. Два златни пехари. Пијат. Разговараат. Секој ден, без ниту еден пропуст. Што рекла таа? Никој не запишал.

Многу подоцна, некој ги запишал нордиските богови во книга. Таму има список на божици — шеснаесет. Првата е сопругата на Один. Втората е таа: Sága. Книгата за неа зачувала само една реченица: таа живее во Sökkvabekkr, и тоа е големо место.

Научниците сè уште се расправаат што значи нејзиното име. Едни велат гледање. Други велат приказна. Таа зборувала секој ден. Ниту една нејзина реченица не преживеала.

Идеја што никогаш не била остварена, никогаш не била запишана, е исто како никогаш да не постоела.

Saga на старонордиски значи „приказна“. Flow е Google Flow, каде што правите видеа, и потокот покрај кој живее Сага. Нашиот знак е долг брод како во митовите: кренете го едрото и ветрот е на ваша страна; кога не ви треба, се превиткува во џеб како парче ткаенина. S на едрото е Saga.

Сто и тринаесет телиња

Три часот попладне, а темно како во рог. Ова е Исланд пред илјада години. Нема крал. Нема палата. Нема град. Само оган и луѓето околу него. Некој почнува да раскажува: крвна одмазда меѓу родови, судски спор, убиство.

Во тој век, приказна раскажана еднаш исчезнувала. Раскажи ја повторно следната зима и деталите ќе се изместат; по едно поколение раскажувачот умира, и приказната е закопана со него.

Исланѓаните не се помирија со тоа. Решија да ја запишат. Но немаше хартија. Да пишуваш значеше да заколеш теле: да му ја одереш кожата, да ја стружеш додека не стане тенка и да ја исушиш. Една кожа, превиткана на половина, даваше само два листа. Најголемиот ракопис на средновековен Исланд е Flateyjarbók: двесте дваесет и пет листа — сто и тринаесет телиња.

А на овој остров млечната крава не е богатство. Таа одлучува дали твоите деца ќе ја преживеат зимата. На други места во Европа, во тие векови, ваквото скапо пишување се трошело на латински: на Библии, светци и кралски хроники. Исланѓаните го трошеа на сопствените зборови, сопствените луѓе, сопствените приказни.

Не само за да постои приказната. За навистина да живее.

Не удирајте

Тринаесеттиот век. Исланѓанец по име Snorri Sturluson забележува нешто застрашувачко: младите поети веќе не можат да ги читаат старите песни. Уметност предавана од колено на колено со векови е пред да се скрши во рацете на неговата генерација.

Можел само да воздивне. Повеќето луѓе така прават. Тој не го направи тоа. Седна и напиша книга. Не поезија. Прирачник: што значи овој збор, од каде доаѓа оваа слика, како да се употреби. За оние што сè уште сакаа да пишуваат, но не можеа да читаат.

Она што го изгради беше врата. И ја спушти.

1241 година. Дваесет и трети септември. Ноќ. Луѓе упаѓаат во неговата куќа. Неговите последни зборови, само три: Eigi skal höggva. Не удирајте.

Тој не преживува. Книгата преживува. Речиси сè што светот знае за нордиската митологија потекнува од таа книга. И списокот на божици. И онаа единствена реченица за Сага.

Што прави FlowSaga

Сега е ваш ред. Создавањето приказна веќе не чини теле. Напишете неколку реда и се појавува подвижна слика.

Но тешкиот дел никогаш не било пишувањето. Тешкиот дел е да имате добра идеја, а да не најдете начин да ја изострите или да го направите следниот чекор. А кога конечно ќе ги направите видеата, ја отворате папката „Преземања“ и имињата на датотеките се неразбирлив хаос — не можете да кажете кое е кое.

FlowSaga ја спушта вратата, а потоа сама ја врши работата на подврзување.

Највисоката врата е јазикот. Не сложениот интерфејс. Во алатката едноставно ги нема вашите зборови. FlowSaga зборува на јазици на интерфејсот, вкупно 91. Пред илјада години Европа го чуваше пишувањето за латинскиот; Исланѓаните ги користеа зборовите што навистина ги зборуваа за да ги запишат своите приказни. Ние сме на страната на Исланѓаните.

Втората врата е времето. Триесет секунди — тоа е мерката што ја држам: отворете ја и за триесет секунди треба да знаете како да започнете. Потоа десетици идеи одеднаш се прават една по една, секоја уредно зачувана во папката што ја избравте, со насловот што ѝ го дадовте. Таа папка полека станува ваша лична книга.