Sobre FlowSaga

Por que fixen FlowSaga

A primeira vez que usei a extensión de Flow doutra persoa, quedei mirando para ela dez minutos enteiros. Non a entendía. Non é que fose fea. De verdade que non sabía que facía aquilo: non conseguía descifrar os nomes dos botóns, a orde non tiña sentido, e cando premía algo non sabía que pasara.

Apertei os dentes e funa usando unha vez ata o final. Non resolveu nin un só problema. Sabía o que quería. A imaxe estaba alí mesmo, na miña cabeza. Simplemente non a daba sacado.

Sentei diante daquela pantalla cunha frustración que me subía polo peito. Non era rabia contra a ferramenta: era rabia contra min mesmo. Entrara coa esperanza de que unha ferramenta me fixese mellor nisto. Saín sentíndome parvo.

Máis tarde entendín algo. Non era culpa miña.

Antes de ser bo en algo, hai unha porta. Tes que poder lela, e querer usala, antes de que a práctica poida sequera comezar.

Pon a porta demasiado alta e dá igual o talento que teñas. Quedas de pé fóra. O meu inglés é feble. Aquela extensión só estaba en inglés, que non é a miña lingua, e a interface era complicada; non a daba lido. Así que decidín facer a miña. Unha que eu puidese ler, e ti tamén. Fixen FlowSaga por mor daquel día.

De onde vén o nome: Sága, deusa das historias

Na mitoloxía nórdica hai un lugar chamado Sökkvabekkr: «o regato afundido». Por el corren ondas frescas que nunca paran. Odín vai alí cada día.

Unha muller está a agardalo. Dúas copas de ouro. Beben. Conversan. Cada día, sen excepción. Que dicían? Ninguén o escribiu.

Moito tempo despois, alguén escribiu os deuses nórdicos nun libro. Nel hai unha lista de deusas: dezaseis. A primeira, a esposa de Odín. A segunda, ela: Sága. Sobre ela, o libro garda unha soa frase: vive en Sökkvabekkr, e é un lugar grande.

Que significa o seu nome, os estudosos aínda o discuten. Uns din ver. Os outros din: historia. Falaba cada día. Non sobreviviu nin unha frase.

Unha idea que nunca se fixo, que nunca se escribiu, é coma se nunca existise.

Saga significa «historia» en nórdico antigo. Flow é o Google Flow onde fas os teus vídeos, e o regato onde vive Sága. O noso emblema é un barco longo coma o dos mitos: iza a vela e o vento está contigo; cando non o necesitas, prégase coma un pano no peto. O S da vela é Saga.

Cento trece becerros

As tres da tarde, e xa é noite pecha. Isto é Islandia, hai mil anos. Non hai rei. Non hai corte. Non hai cidade. Só un lume e a xente arredor. Alguén comeza a contar: unha liorta familiar, un preito, un asasinato.

Naquel século, unha vez contada, a historia desaparecía. Cóntaa outra vez o inverno seguinte e os detalles cambian; unha xeración despois, o narrador morre e a historia entérrase con el.

Os islandeses non o aceptaron. Decidiron escribila. Pero non había papel. Para escribir, había que matar un becerro: esfolalo, raspar a pel ata deixala fina, secala. Unha pel, dobrada pola metade, daba só dúas follas. O manuscrito máis grande da Islandia medieval, o Flateyjarbók: duascentas vinte e cinco follas, cento trece becerros.

E nesta illa, unha vaca leiteira non é riqueza. É se os teus fillos pasan o inverno. Noutras partes de Europa, neses mesmos séculos, unha escrita tan cara ía para o latín: para Biblias, santos e xenealoxías reais. Os islandeses gastárona nas súas propias palabras, na súa propia xente, nas súas propias historias.

Non por ter unha historia. Senón para facer que existise de verdade.

Non o golpeedes

O século XIII. Un islandés chamado Snorri Sturluson decátase dunha cousa terrible: os poetas novos xa non saben ler os poemas antigos. Un oficio transmitido durante séculos está a piques de romper nas mans da súa xeración.

Podería limitarse a suspirar. A maioría da xente faino. El non. Sentou e escribiu un libro. Non poesía. Un manual: que significa esta palabra, de onde vén esta imaxe, como se usa. Para a xente que aínda quería escribir e non o daba lido.

O que construíu foi unha porta. E baixouna.

O ano 1241. O vinte e tres de setembro. De noite. Uns homes entran pola forza na súa casa. As súas últimas palabras, só tres: Eigi skal höggva. Non o golpeedes.

Non sobrevive. O libro, si. Case todo o que o mundo sabe da mitoloxía nórdica vén daquel libro. Incluída a lista de deusas. Incluída aquela única liña sobre Sága.

Que fai FlowSaga

Agora tócache a ti. Facer unha historia xa non custa un becerro. Escribe unhas poucas liñas e aparece unha imaxe, en movemento.

Pero o difícil nunca foi escribir. É ter unha boa idea e non ter xeito de aclarala, nin xeito de dar o seguinte paso. E cando por fin fas os vídeos, abres o cartafol de descargas e os nomes dos ficheiros son un barullo sen sentido: nin sequera sabes cal é cal.

FlowSaga baixa a porta e despois encárgase da encadernación.

A porta máis alta é a lingua. Non unha interface difícil. Simplemente, a ferramenta non ten as túas palabras. FlowSaga fala 91 linguas de interface. Hai mil anos, Europa reservaba a escrita para o latín; os islandeses usaron as palabras que realmente falaban para escribir as súas propias historias. Nós estamos do lado dos islandeses.

A segunda porta é o tempo. Trinta segundos: ese é o listón que me poño. Ábrea e, en trinta segundos, tes que saber como comezar. Despois, ducias de ideas á vez, feitas unha a unha, cada unha gardada co título que lle deches, ben ordenada, no cartafol que escolliches. Ese cartafol vaise convertendo pouco a pouco nun libro teu.