FlowSaga विषयी

मी FlowSaga का बनवले

दुसऱ्याचे Flow एक्स्टेंशन मी पहिल्यांदा वापरले, तेव्हा पूर्ण दहा मिनिटे मी त्याकडे टक लावून बघत बसलो. मला ते समजले नाही. ते कुरूप होते म्हणून नाही. ते काय करत आहे हेच मला खरोखर कळत नव्हते — बटणांची नावे ओळखता येत नव्हती, क्रमाला अर्थ नव्हता, आणि काहीतरी क्लिक केल्यावर काय झाले ते कळत नव्हते.

दात ओठ खाऊन मी एकदा ते शेवटपर्यंत पार केले. एकही अडचण सुटली नाही. मला काय हवे आहे ते माहीत होते. ते दृश्य अगदी माझ्या डोक्यात होते. फक्त ते बाहेर काढता येत नव्हते.

मी त्या स्क्रीनसमोर बसलो होतो, आणि छातीत निराशा वाढत होती. साधनावरचा राग नाही — स्वतःवरचा राग. एखादे साधन मला यात अधिक चांगला बनवेल या आशेने मी सुरुवात केली. शेवटी मी मूर्ख असल्यासारखे वाटून थांबलो.

नंतर मला एक गोष्ट उमगली. ती माझी चूक नव्हती.

एखाद्या गोष्टीत चांगले होण्याआधी, समोर एक दार असते. कोणताही सराव सुरू होण्याआधीच तुम्हाला ते वाचता यायला हवे आणि ते वापरावेसे वाटायला हवे.

दार खूप उंच लावले, तर तुम्ही किती प्रतिभावान आहात याला काही अर्थ उरत नाही. तुम्ही बाहेरच उभे राहता. माझे इंग्रजी कच्चे आहे. ते एक्स्टेंशन फक्त इंग्रजीत होते, जी माझी भाषा नाही, आणि इंटरफेसही गुंतागुंतीचा होता; मला ते वाचता आले नाही. म्हणून मी स्वतःचे बनवायचे ठरवले. असे एक, जे मला वाचता येईल आणि तुम्हालाही वाचता येईल. त्या दिवसामुळे मी FlowSaga बनवले.

नावाचा उगम: कथांची देवी सागा

नॉर्स पुराणकथांमध्ये Sökkvabekkr नावाचे एक ठिकाण आहे — «बुडालेला ओढा». त्यातून थंड लाटा वाहतात आणि कधीच थांबत नाहीत. ओडिन दररोज तिथे जातो.

एक स्त्री त्याची वाट पाहत असते. सोन्याचे दोन प्याले. ते पितात. ते बोलतात. दररोज, एकदाही न चुकता. ती काय म्हणाली? कोणीही ते लिहून ठेवले नाही.

खूप काळानंतर, कोणीतरी नॉर्स देवांविषयी एका पुस्तकात लिहून ठेवले. त्यात देवींची एक यादी आहे — सोळा. पहिली ओडिनची पत्नी. दुसरी ती: Sága. त्या पुस्तकाने तिच्याविषयी फक्त एकच वाक्य जपले: ती Sökkvabekkr येथे राहते, आणि ते एक मोठे ठिकाण आहे.

तिच्या नावाचा अर्थ काय यावर विद्वान आजही वाद घालतात. एक बाजू म्हणते पाहणे. दुसरी बाजू म्हणते कथा. ती दररोज बोलली. तिचे एकही वाक्य टिकले नाही.

कधीही प्रत्यक्षात न आलेली, कधीही न लिहिलेली कल्पना कधी अस्तित्वातच नव्हती असे होते.

Saga चा जुन्या नॉर्स भाषेत अर्थ «कथा». Flow म्हणजे तुम्ही व्हिडिओ बनवता ते Google Flow, आणि सागा राहते तो ओढाही. आमचे चिन्ह पुराणकथांतील लांब जहाज आहे: शीड उभारा, वारा तुमच्या बाजूने आहे; गरज नसेल तेव्हा ते कापडाच्या तुकड्यासारखे घडी करून खिशात ठेवता येते. शिडावरील S म्हणजे Saga.

एकशे तेरा वासरे

दुपारचे तीन वाजले आहेत, पण किर्र अंधार आहे. हे हजार वर्षांपूर्वीचे आइसलँड आहे. राजा नाही. राजवाडा नाही. शहर नाही. फक्त आग आणि तिच्याभोवतीची माणसे. कोणीतरी सांगायला सुरुवात करतो: घराण्यांमधील वैर, खटला, खून.

त्या शतकात, एकदा सांगितलेली कथा हरवून जायची. पुढच्या हिवाळ्यात पुन्हा सांगितली की तपशील निसटायचे; एका पिढीनंतर सांगणारा मरतो, आणि कथाही त्याच्यासोबत पुरली जाते.

आइसलँडच्या लोकांनी हे मान्य केले नाही. त्यांनी ते लिहून ठेवायचे ठरवले. पण कागद नव्हता. लिहिणे म्हणजे वासरू मारणे: त्याचे कातडे सोलणे, पातळ होईपर्यंत खरवडणे, आणि वाळवणे. एक कातडे, अर्धे दुमडल्यावर, फक्त दोन पाने देई. मध्ययुगीन आइसलँडमधील सर्वात मोठे हस्तलिखित Flateyjarbók आहे: दोनशे पंचवीस पाने — एकशे तेरा वासरे.

आणि या बेटावर दुभती गाय ही संपत्ती नाही. तुमची मुले हिवाळा पार करतील की नाही, हे तिच्यावर ठरते. युरोपमधील इतर ठिकाणी, त्या शतकांमध्ये, इतके महागडे लेखन लॅटिनवर खर्च होत असे: बायबल, संत आणि राजांच्या बखरी. आइसलँडच्या लोकांनी ते आपल्या स्वतःच्या शब्दांवर, आपल्या माणसांवर, आपल्या कथांवर खर्च केले.

फक्त कथा असावी म्हणून नाही. ती खरोखर जगावी म्हणून.

वार करू नका

तेरावे शतक. Snorri Sturluson नावाच्या एका आइसलँडच्या माणसाला एक भयावह गोष्ट दिसते: तरुण कवींना जुन्या कविता आता वाचता येत नाहीत. शतकानुशतके पिढ्यांपासून पिढ्यांकडे आलेली कला त्याच्या पिढीच्या हातात तुटण्याच्या बेतात आहे.

तो फक्त सुस्कारा सोडू शकला असता. बहुतेक लोक तेच करतात. त्याने तसे केले नाही. तो बसला आणि त्याने एक पुस्तक लिहिले. कविता नाही. एक मार्गदर्शक: या शब्दाचा अर्थ काय, ही प्रतिमा कुठून आली, ती कशी वापरायची. ज्यांना अजूनही लिहायचे होते पण वाचता येत नव्हते त्यांच्यासाठी.

त्याने जे बांधले ते एक दार होते. आणि त्याने ते खाली आणले.

1241. तेवीस सप्टेंबर. रात्र. काही माणसे त्याच्या घरात घुसतात. त्याचे शेवटचे शब्द, फक्त तीन: Eigi skal höggva. वार करू नका.

तो वाचत नाही. पुस्तक वाचते. नॉर्स पुराणकथांविषयी जगाला जे काही माहीत आहे त्यातील जवळजवळ सर्व त्या पुस्तकातून आले आहे. देवींची यादीही. सागाविषयीची ती एकमेव ओळही.

FlowSaga काय करते

आता तुमची पाळी. कथा बनवण्यासाठी आता वासराची किंमत मोजावी लागत नाही. काही ओळी टाइप करा, आणि हलती प्रतिमा दिसू लागते.

पण कठीण भाग कधीच टायपिंग नव्हता. कठीण भाग म्हणजे चांगली कल्पना असूनही ती धारदार करण्याचा किंवा पुढचे पाऊल टाकण्याचा मार्ग न सापडणे. आणि शेवटी व्हिडिओ बनवल्यावर, तुम्ही «डाउनलोड्स» फोल्डर उघडता आणि फाइल्सची नावे म्हणजे न समजणारा गोंधळ — कोणती कोणती ते सांगता येत नाही.

FlowSaga दार खाली आणते, आणि मग बांधणीचे काम स्वतः करते.

सर्वात उंच दार म्हणजे भाषा. गुंतागुंतीचा इंटरफेस नाही. त्या साधनात तुमचे शब्दच नसतात. FlowSaga 91 इंटरफेस भाषांमध्ये बोलते. हजार वर्षांपूर्वी युरोपने लेखन लॅटिनसाठी राखून ठेवले होते; आइसलँडच्या लोकांनी आपल्या कथा लिहिण्यासाठी ते खरोखर बोलत असलेले शब्द वापरले. आम्ही आइसलँडच्या लोकांच्या बाजूने आहोत.

दुसरे दार म्हणजे वेळ. तीस सेकंद, हा माझा निकष: उघडा, आणि तीस सेकंदांत सुरुवात कशी करायची ते तुम्हाला कळायला हवे. मग डझनभर कल्पना एकाच वेळी, एकेक करून तयार होतात, प्रत्येक तुम्ही दिलेल्या शीर्षकासह तुम्ही निवडलेल्या फोल्डरमध्ये नीटनेटकी सेव्ह होते. ते फोल्डर हळूहळू तुमचे स्वतःचे पुस्तक बनते.